.
De Sluier van Normaal – de officiële pagina over het boek.
Het boek is inmiddels ook vindbaar via verschillende platforms, maar hier vind je de achtergrond en de weg ernaartoe.
Een kijkje in het boek: het gaat over Femke, over liefde en verlies, over grenzen die vervagen en waarheid die zich langzaam laat zien.
Het is een verhaal over liefde, loyaliteit, en het verlies van jezelf. Maar ook over helderheid, hoop en de kracht van woorden. Soms is liefde niet wat het lijkt. Wat begon als een zoektocht naar duidelijkheid, werd een boek. Een reis door verwarring, loyaliteit, schuldgevoel en uiteindelijk: het terugvinden van mezelf.
Soms lijkt alles normaal. Tot je terugkijkt en beseft dat je langzaam uit beeld verdween.
In De sluier van normaal neem ik je mee in mijn eigen verhaal, ik noem mezelf Femke de Vries uit Friesland.
Het gaat over opgroeien, liefde, geloof, twijfel, en het langzaam ontwaken uit een relatie waarin ik mezelf was kwijtgeraakt.
Een persoonlijk verhaal over verborgen narcisme,
verlies en herstel
Femke groeit op in een beschermde omgeving en treedt in het huwelijk met een partner die aanvankelijk zorgzaam, zachtaardig en betrokken overkomt. Later komt ze tot de conclusie dat haar echtgenoot kenmerken van verborgen narcisme vertoont. Zijn ontwijkend, geen wederzijdsheid en dominant gedrag manifesteerde zich op subtiele wijze, maar had desalniettemin aanzienlijke gevolgen.
Aan de hand van persoonlijke ervaringen, reflecties en analyses illustreer ik het functioneren van verborgen narcisme: de wijze waarop dit de denkpatronen beïnvloedt, grenzen verschuift en het zelfbeeld aantast. Tevens wordt uiteengezet hoe herstel mogelijk is, hoewel dit doorgaans geleidelijk verloopt en niet direct volledig plaatsvindt.
Lezers over het boek
“Ik ben normaal geen boekenlezer, maar dit boek heb ik in één keer uitgelezen.”
“Een makkelijk te lezen boek over een moeilijk onderwerp. Bewondering voor de schrijfster hoe ze uiteindelijk als ervaringsdeskundige inzicht geeft in het proces.” – Nanne✧⁺⸜
“Je boek heeft me diep geraakt. Zoveel herkenning – ik moest het echt even laten bezinken. Wat dapper dat je dit allemaal hebt opgeschreven en deelt. Dank je wel voor de helderheid en hoop die je geeft.” — Ria
✧⁺⸜
“Zacht geschreven en toch meedogenloos helder. Dit boek helpt je de waarheid in jezelf weer te vertrouwen.” — Noah
✧⁺⸜
“Ik heb het boek bijna in één ruk uitgelezen. Veel fragmenten kwamen me bekend voor — en tegelijk liet het me zien hoeveel er zich achter de schermen heeft afgespeeld. Het maakt op indringende wijze duidelijk hoe een huwelijk níet moet zijn. Ik zou het zeker aanbevelen aan mensen die moeite hebben met communicatie, zodat ze ook de gevolgen ervan beter kunnen begrijpen. Het boek is waardevol, en ik hoop dat het schrijven ervan ook heeft geholpen om deze periode te verwerken. Nu mag je het helemaal op jouw manier doen — zoals het bij jou past.” – Rubin
✧⁺⸜
Dank je wel voor het boek. In eerste instantie bladerde ik er wat in, en trof meteen herkenbare dingen. Later begon ik vooraan en het voelde als een feest van herkenning. Veel van wat je doormaakte met Enzo bleef voor ons onzichtbaar, maar nu werd het duidelijk. Het was goed om jouw verhaal te lezen — je strijd, je keuzes, de sfeer in het gezin. Iedereen leidt zijn eigen leven, en soms zie je pas achteraf wat er echt speelde. Wat mij vooral opvalt: de mooie band met je kinderen. Dat is waardevol. – Jeroen
✧⁺⸜
✧ Wat mensen zagen als ze naar ons keken
We gingen naar een feest. Ik had me erop verheugd, eindelijk iets om lichtvoetig binnen te stappen.
Zoals zo vaak liep hij achter me. Zogenaamd uit respect.
Maar ik begon hem te doorzien.
Terwijl ik de ruimte binnenliep, zag ik hoe mensen over mijn schouder heen keken. Niet naar mij, maar naar hem. Hun blik veranderde. Verbaasd, soms zelfs geschrokken.
Dan wist ik: hij keek lelijk.
Zijn gezicht sprak in mijn nadeel. Geen woorden, maar een uitdrukking die afstand schiep, die me onderuit haalde zonder dat iemand het precies kon duiden.
En ik? Ik keek niet om.
Ik wilde het feest niet laten verpesten.
Maar dat deed het natuurlijk toch.
Reden voor het schrijven van dit boek
Dit boek is geschreven vanuit de overtuiging dat gevoelens van onbehagen of vervreemding vaak niet worden herkend door de omgeving. Uit eigen ervaring weet ik dat men deze gevoelens gemakkelijk aan zichzelf kan toeschrijven. Met deze publicatie hoop ik dat lezers, of hun naasten, herkenning vinden in deze thematiek en het belang onderkennen van het bespreekbaar maken ervan.
✧ Meet Rudie: achter RuLive
RuLive ontstond niet vanuit een uitgewerkt plan.
Het groeide vanuit mijn eigen ervaringen, mijn belangstelling voor wat er tussen mensen gebeurt en mijn behoefte om woorden te vinden voor dingen die niet altijd gemakkelijk zichtbaar zijn.
Mijn achtergrond ligt in de theologie, geestelijke verzorging en het docentschap. Misschien komt daar ook mijn nieuwsgierigheid vandaan naar wat mensen beweegt: wat we laten zien, wat we verborgen houden, hoe we betekenis geven aan wat ons overkomt en hoe verschillend we naar dezelfde werkelijkheid kunnen kijken.
De sluier van normaal werd een persoonlijk onderdeel van die zoektocht. Ik schreef over wat ik zelf had meegemaakt, maar gaandeweg ontstond er meer. RuLive groeide mee — met artikelen, beelden, vragen en inmiddels ook een wereld waarin je soms gewoon een beetje mag rondkijken en dwalen.
Ik hoef daarbij niet voor een ander te bepalen wat iets betekent.
Veel liever leg ik iets neer waarvan je misschien denkt: hé, daar wil ik nog eens naar kijken.
Een eerste blik in mijn verhaal
“Ik wist niet wanneer het precies begon.
Alleen dat het me langzaam ontnam wat ik ooit vanzelf sprak:
mijn adem, mijn ruimte, mijn stem.”
✧ ❁ ✧
✧ Wat me raakte
Soms lees je iets wat in stilte precies zegt wat je nog niet onder woorden kon brengen.
De sterke vrouw die zichzelf herbouwt, verwoordt iets wat diep in mijn boek verweven zit:
het proces van herstel, van langzaam terugvinden wie je bent, en van opnieuw durven vertrouwen op je innerlijke kracht. Lees meer
“Ze hoeft niet meer gered te worden…
ze moet herinnerd worden.”
✧ ❁ ✧
Het geleidelijk verdwijnen van je ruimte en helderheid, en de manipulatieve controle die je steeds meer kan doorzien.
“Tijdens het hele proces bleef ik zoeken naar houvast, verklaringen.
Regelmatig las ik artikelen over narcisme, maar vaak had ik het gevoel: bijna raak, maar net niet.
Tot ik een Engelstalige cursus vond in de VS waarin professionals hun ervaringen deelden.
Wat zij beschreven was niet overdreven, niet vaag — het was realistisch.
Pijnlijk precies.
Eindelijk kreeg ik de juiste woorden voor wat ik had doorstaan:
het spel met afstand en nabijheid, de wisseling tussen charmant en kil,
de ontkenning van pijn die ik wél voelde.
Alles viel op z’n plek. Dit was het. Geen twijfel meer.”
- Het gebrek aan empathie: de ontkenning van pijn die ik wél voelde
- De controle en verwarring: afstand en nabijheid als spel, charmant en kil wisselen
- Het inzicht dat pas later kwam: alles viel op z’n plek
✧ ❁ ✧
“Op de dag dat hij zou vertrekken, wilde ik hem nog een plant meegeven voor zijn nieuwe huis.
Iets vriendelijks.
Ik keek hem aan, zag iets glinsteren in zijn ogen — en wist:
die plant zou binnen de kortste keren dood zijn.
Ik gaf hem niet mee.“
Vriendelijkheid is krachtig.
Maar niet als je hem inzet om liefde terug te verdienen van iemand die je systematisch onderuithaalt.
✧ ❁ ✧
Voor wie wil meelezen, meereizen — of misschien iets herkent van zichzelf.
- Tussen weten en vergeten
- Waar mist helderheid wordt
- Verhalen over wat normaal leek – en wat daarachter lag
RuLive Volgen en De sluier
De sluier van normaal – het begin van weer weten
RuLive Volgen via RSS
En waar dit verdergaat: De sluier – het begin van weer weten
