Laatst kocht ik een kam.
Een eenvoudige kam, zoals ik die vroeger ook had.
Toen ik hem in de winkel zag liggen, dacht ik: die neem ik mee.
Precies zo één heb ik al jaren. Thuis pakte ik hem uit.
Hij zag er hetzelfde uit. Dezelfde vorm, dezelfde kleur.
Maar toen ik hem in mijn hand hield, merkte ik het meteen.
Hij was dunner.
Slapper.
Het was alsof de vorm nog hetzelfde was, maar de kwaliteit was ergens onderweg verloren gegaan. Ik moest er even om glimlachen. Natuurlijk.
Misschien herken je dat gevoel wel.
Dat iets er hetzelfde uitziet als vroeger, maar toch anders aanvoelt.
Niet alleen bij spullen.
Soms ook bij woorden.
Bij beloftes.
Bij verhalen die steeds groter en indrukwekkender moeten klinken.
Alles lijkt fantastisch. Alles moet het beste zijn.
En toch voelen veel mensen ergens dat er iets ontbreekt.
Niet omdat ze negatief zijn.
Maar omdat hun eigen waarneming iets anders zegt.
Misschien begint verandering juist daar.
Niet door harder te roepen wat waar is.
Maar door opnieuw te leren luisteren naar wat je zelf al aanvoelt.
Op deze plek onderzoek ik hoe je die innerlijke waarneming weer kunt terugvinden.
Niet door nieuwe zekerheden te verkopen.
Maar door langzaam weer te ontdekken wat voor je klopt.
✨
✨
