Voor wie voelt dat de weg niet meer klopt of
voor wie even stilvalt, en niet weet waarom
Soms denk je dat je de weg kwijt bent.
Niet omdat je verkeerd bent gelopen,
maar omdat de weg zelf lijkt te verdwijnen
onder je voeten.
Wat eerst duidelijk was, wordt vaag.
Wat je voelde als richting, wordt twijfel.
Je kijkt om je heen,
maar herkent het landschap niet meer.
En ergens ontstaat de gedachte:
Misschien heb ik het verkeerd gezien.
Dus je probeert het opnieuw.
Nog eens kijken.
Nog eens begrijpen.
Nog eens volgen wat logisch lijkt.
Maar hoe vaker je dat doet,
hoe verder iets van je af komt te liggen.
Niet buiten je — maar van binnen.
Totdat er een moment komt
waarop je niet verder kunt.
Niet omdat er geen weg is,
maar omdat iets in jou stilvalt.
Geen oplossing.
Geen richting.
Geen antwoord.
Alleen… stil.
En in dat stille moment
gebeurt er iets kleins.
Geen inzicht. Geen doorbraak.
Maar een herinnering.
Niet in woorden, maar in gevoel.
Een zachte herkenning
van iets dat je al kende
voordat je begon te twijfelen.
Je kunt het niet uitleggen.
Je kunt het niet bewijzen.
Maar je voelt het.
En heel voorzichtig zet je één stap.
Niet omdat je zeker weet dat het klopt,
maar omdat het minder wringt.
Dan nog één.
En nog één.
Niet recht.
Niet perfect.
Maar dichterbij.
Misschien is dat hoe een spoor ontstaat.
Niet doordat iemand het voor je uittekent,
maar doordat jij langzaam weer voelt
waar je kunt staan.
RuLive volgen en de cursus De sluier
