Terugblik en herstel
De zon straalt zacht door het raam terwijl je even buiten hebt gezeten.
De zomer lijkt begonnen.
Alsof er weer iets zachter mag worden.
Je kopje koffie in de hand, de dieren rustig om je heen. Alles lijkt even stil, vredig.
Toch merk je hoe snel je gedachten alweer bewegen:
een plantje in de tuin, een lijstje in je agenda, herinneringen aan je verleden,
aan het begin van je huwelijk, aan de tijd dat je kalligrafie leerde.
Je herinnert je de zorgvuldigheid, de aandacht voor elke letter.
Toen ging het goed.
Maar jaren later, na een scheiding, zie je pas wat je toen niet opmerkte:
hoe kriebelig je schreef, hoe gejaagd, bijna gespannen.
Nu probeer je opnieuw aandacht te geven aan je handschrift.
Niet om perfectie, maar om te voelen.
Om te merken hoe het oude effect van een toxische relatie
zich tot in je bewegingen op papier had genesteld.
Je schrijft langzaam, met aandacht,
en voelt hoe het anders kan zijn.
Een moment van rust, een moment van herstel,
een plek om terug te keren bij jezelf.
En stilletjes besef je:
ook kleine dingen kunnen laten zien
hoe lang je spanning hebt gedragen,
en hoe je nu beetje bij beetje weer aanwezig wordt
in je eigen ritme.
.
