.
In mijn tuin staan overal kleine beeldjes verstopt.
Een pinguïn bij het bruggetje.
Een varkentje tussen het groen.
Een egel. Een kikker.
Ook binnen duiken ze overal op.
Soms vragen mijn kinderen aan hun kinderen:
“Zoek maar hoeveel beeldjes je kunt vinden.”
En laatst zei mijn kleindochter ineens:
“Hé… er is een nieuw beeldje.”
Toen moest ik glimlachen.
Want misschien zijn die kleine dierenbeeldjes
meer geworden dan versiering.
Misschien zijn het stille herinneringen
aan wat dieren mij altijd gaven:
aanwezigheid
rust
gezelschap
zonder iets te hoeven uitleggen.
En misschien voelen kinderen dat vanzelf aan.
Alsof zachtheid soms gewoon ergens mag wonen. 🌿
.
.